Ieder afscheid is een nieuw begin

Ieder afscheid is een nieuw begin

Pasen staat voor de verrijzenis van Jezus. Ik moet toegeven dat ik even diep moest graven. En staat het ook niet symbool voor nieuw leven? Dat vond ik voor vandaag zo’n mooie gedachte! Deze datum was niet eens een bewuste keuze maar de uitkomst van een puzzel om negen volwassenen op dezelfde dag bij elkaar te krijgen. 

Na de storm van vorige week was het nu zo goed als windstil. Hét perfecte weer voor onze missie: mijn vader wegbrengen naar zijn laatste rustplaats. Met de hele familie gingen we aan boord voor een mooie tocht over De Maas. De plek waar hij als fervent watersporter zoveel dierbare herinneringen aan had. Voorzichtig haalde ik de urn uit de kajuit. Zijn kleurrijke karakter, gebruinde lichaam, zilvergrijze haren, stralende lach en donkere ogen; alles had nu dezelfde kleur. Het was geworden tot één grijze massa stof. Terwijl ik hem stevig tegen me aan hield flitsten de afgelopen maanden aan me voorbij.

Met zijn voortschrijdende ziekte Polyneuropathie, met de uiterlijke verschijnselen van ALS, was zijn einde met grote stappen dichterbij gekomen. De laatste weken had het zelfs een sprintje getrokken. En zo overleed mijn vader half januari toch nog vrij onverwachts.

Mijn vader die me altijd advies gaf, die me aangemoedigde nieuwe uitdagingen aan te gaan. Hij was een goed luisterend oor en kon zaken kritisch belichten. De nuchtere tegenpool van mijn moeder. Dat alles was in één keer weg. Toch was het echte verlies er al ruim voor het einde; mijn rouw begon al voordat het daadwerkelijke afscheid kwam. Want de ziekte had hem zoveel afgenomen. Het stille verdriet van het willen en niet meer kunnen vulden al lang zijn dagen. Hij aanvaardde dan ook kalm zijn lot nadat we beloofden goed voor onszelf én voor mama te zorgen.

En nu stond ik hier op het dek met papa liefdevol in mijn armen. Ik draaide de pot samen met mama om en onder toeziend oog van de familie kreeg hij de vrijheid. Gevolgd door gekleurde rozen van de kleinkinderen, die vrolijk achter hem aan dreven en samen met papa langzaam uit het zicht verdwenen. Op het moment dat het as het water raakte, brak de zon door het wolkendek en lichtte de grijze sliert stof in het water even op. De zon die hopelijk ooit weer gaat schijnen in het leven van mijn moeder. Nieuw leven…