Column ‘Midwifecrisis’

Midwifecrisis

Niemand ontkomt eraan: Het Grote Verval. De eerste grijze haren zijn gespot en na het opstaan duurt het eeuwen voordat mijn slaapstrepen zijn verdwenen. Ik moet lijdzaam toezien hoe alles aan mijn lijf in gevecht is met de zwaartekracht en als ik iemand uitzwaai zwiepen mijn bovenarmen nog gezellig na. Mijn ogen laten me steeds meer in de steek en zijn bijna gedoemd tot mijn lang genegeerde bril.  

Daarnaast lijkt het wel of iedereen om me heen opeens jonger is: de huisarts, fysiotherapeut, een zakelijke relatie, leerkrachten van de kinderen en met het ouder worden van onze kroost ook het merendeel van de ouders op schoolplein. Tegelijk zie ik in de spiegel steeds meer het evenbeeld van mijn moeder. En dat is verontrustend.

De gevoelsleeftijd loopt het grootste deel van ons leven uit de pas met onze werkelijke leeftijd, las ik ergens. Als we dertig worden, voelen we ons zo’n vijf jaar jonger. Rond onze veertigste verjaardag is dat zeven jaar en het gat wordt groter naarmate we ouder worden. Ik blijk dus niet de enige die geen feeling heeft met zijn kalenderleeftijd. Komt dit door het snelle leven? Waar is de tijd gebleven? Wat heb ik allemaal gedaan en ben ik niet vergeten om in alle drukte te genieten? Ik heb in feite alles, maar merk toch onrust omdat ik voor mijn gevoel door alles en iedereen word opgeslokt.

Slachtoffers van een midlifecrisis horen de klok tikken. Mannen kopen een motor, hebben ineens hernieuwde aandacht voor hun uiterlijk en verruilen de ligbank voor de fitnessbank. Vervolgens beginnen ze met een of ander (te) jong mokkel aan de zogenaamde tweede leg. Bij vrouwen schijnt het proces echter minder drastisch te verlopen. Voor mij geen scheiding om me vervolgens te storten in een relatie met een jongen die mijn zoon had kunnen zijn. Maar ik maak wel, zo’n beetje op de helft van mijn leven, kritisch de balans op. De carrièreswitch die bij deze midlife blues hoort heb ik jaren geleden al achter de rug, dus dat scheelt alweer.  Maar ook in mijn vrije tijd moet het roer om. Ik wil niet langer geleefd worden. Ik besluit dat ík vanaf nu aan de beurt ben. Weg met energievretende vriendschappen en bezigheden! En tijd vrijmaken voor wat ik echt graag doe. Zélf mijn richting bepalen. Niets meer uitstellen, maar nu ervan genieten en weer bevriend worden met mijn nieuwe ‘oudere’ ik.

Geef een reactie