Column ‘Danspassie’

Danspassie

‘Goed zo, skatjes,’ roept de dansdocente met een onvervalst Frans accent boven de muziek uit. De dans wordt voor de laatste keer in deze oefenruimte strak neergezet. En daarmee zijn deze ‘skatjes’ van elf, twaalf en dertien jaar klaargestoomd voor de audities van een populair programma. De juf durft het aan om met deze dansgroep het grote avontuur aan te gaan, de meiden zelf zijn meer dan enthousiast en de ouders? Trots!

Terwijl ik thuis ongeduldig op de bank wacht op het verlossende telefoontje, verschijnen onze Oisterwijkse meiden zo’n negentig kilometer verderop voor een kritische vijfkoppige jury. Me niet langer afvragend of telepathie echt bestaat, straal ik de groep hoopvolle woorden in. ‘Jullie kunnen het!’ Behalve dat ze keihard hebben getraind, de choreografie prachtig is en ze er met de kleding en make-up uitzien om door een ringetje te halen, moet het geholpen hebben. Om exact vijf over zeven die avond komt er groen licht; ze zijn door! Ik glunder van oor tor oor. Het is hen zo gegund! Mijn dansherinneringen spelen weer in alle hevigheid op. Ik weet hoe groot die passie kan zijn. Hoe het dansen je door de aderen kan stromen. Toeval bestaat niet; mijn dochter heeft mijn genen. Een kleine twee uur later giert de adrenaline van de auditie nog door haar lichaam als ze stuiterend thuiskomt. “En als we niet door waren, dan was ik gewoon een super belevenis rijker,” vertelt mijn elfjarige wijsneus mij tevreden. Mooi!

Met de pré-auditie op zak en een ticket voor de volgende ronde, de televisie-auditie, begint het hele circus opnieuw. Oefenen, oefenen, oefenen. Links en rechts probeer ik delen van de repetities mee te pikken. De sfeer op te snuiven. Er worden kleren gepast, er wordt getwijfeld en uiteindelijk knopen gehakt. Ik bijt mijn tong af om geen commentaar te geven. Dit is hun feestje, niet dat van mij. Maar het is wel fijn om mee te genieten. Onder de bezielende leiding van twee vakidioten, een Russin en een Belgische, komt het heus wel goed.  

Binnenkort betreden ze het podium, dit keer voor de camera’s én met publiek. Maar dan blijkt de zaal al uitverkocht! Uit protest besluiten we – de ouders – toch mee te gaan. Desnoods moedigen we onze kanjers aan vanuit de gang. Oisterwijk zal van zich laten horen. En er zijn om hen te feliciteren met de overwinning óf als het doek valt: met deze prachtige ervaring rijker.