Column ‘Eigen tijd(s)’

Eigen tijd(s)  

‘Anders nog iets?’ vraagt de slager me vriendelijk. ‘Ja, graag twee ons extra tijd alstublieft.’ Was tijd maar te koop, dan ging daar nu al mijn spaargeld aan op. Toen ik voor mezelf begon vroeg iedereen of het geen eenzaam bestaan was. Maar ik had mijn collega’s nog geen moment gemist. Ik vond het heerlijk om geen uren kwijt te zijn met te lange en vaak zinloze vergaderingen. Of om ’s morgens niet te hoeven luisteren naar de gezellige maar vaak tijdrovende updates van ieders weekend. Dat ik lekker efficiënt aan het werk kon gaan. Kortom: ik was tevreden met mijn eenzame werkplek. Tot nu! Ik mis de steun en toeverlaat van collega’s. In mijn (te) drukke agenda is er niemand die even snel iets van me kan overnemen. Terwijl de klok in mijn nek hijgt zie ik mijn berg werk groeien. Tot overmaat van ramp werd de klok ook nog eens verzet en me ongevraagd een uur ontnomen. Een heel cruciaal uur!

In de hectiek van de volgende dag komt een van de kinderen met een gekneusde enkel thuis met een sessie fysiotherapie als gevolg. Dat kan er ook nog wel bij. In de wachtkamer zie ik de tijd wegtikken als het spreekuur weer eens uitloopt. Maar dankzij het digitale tijdperk ben ik ook hier bereikbaar. Om tijd te doden en gelijk tijd te winnen doe ik wat internet aankopen. Vervolgens lees ik in een mail dat ze hulpouders zoeken voor een evenement waar mijn dochter aan meedoet. Ik kan me maar net bedwingen om niet enthousiast terug te mailen. Een dag later spreekt de organisatie mij persoonlijk aan. Ik maak me sterk om mijn poot stijf te houden omdat mijn agenda overloopt. Maar als ik mijn mond open, hoor ik er een soepel ‘ja’ uitrollen.

Die week werk ik me een slag in de rondte, pak tussendoor mijn bestelling aan van de vrolijke Zalandoman en ga in hoog tempo weer verder achter mijn scherm. Dagen later later stuit ik op het pakje…ongeopend. Zelfs daar heb ik geen tijd meer voor. Zo kan ik niet blijven doorgaan. Ik moet op de rem trappen. Maar hoe? De sleutel ligt bij mezelf. Ik moet de angst om iets te missen loslaten. Langzaam sijpelt het besef door: ik heb genoeg tijd maar véél te veel plannen. Ik moet ‘nee’ leren zeggen. Een hele uitdaging.

Geef een reactie